راضیه حسینی؛ 

در شرایط تداوم فشارهای اقتصادی و باهدف تضمین امنیت غذایی، بهبود معیشت مردم و افزایش ثبات و پیش‌بینی‌پذیری در اقتصاد کشور، طرح جامع حمایتی دولت مشتمل بر ۱۶ ماده رسماً و با حضور رئیس‌جمهور وارد مرحله اجرا شد.

چند وقت پیش برای خوردن یک عصرانه‌ی ساده، به یکی از کافی‌شاپ‌های ادایی رفتیم. منو را که دیدیم از شدت کلمات ناآشنا مغزمان رگ‌به‌رگ شد. از آن‌هایی بود که می‌توانستی برای شکنجه‌ی مسئولان فرهنگستان زبان و ادب فارسی استفاده کنی. فقط کافی بود یک دور منو را نشان‌شان بدهی تا ده دور سکته کنند.

مثلاً یکی از آیتم‌های موجود «املت شاپور سوم منهای دوم با ادویه‌ی بروس‌لی، سبزی مخصوص آرنولد شوارتزنگر به همراه دم‌نوشی از بهترین گیاهان ارتفاعات نپال، نان تازه و گرم جنوب فرانسه و پنیر کپک‌زده‌ی روستای لیختنشتاینزیستانسیالیست سوئیس» بود

همین را که سفارش دادیم، دیدیم تخم‌مرغ رب زده را برای‌مان در یک ظرف رویی آوردند و دو سه تا ریحان گاز زده هم برای تزیین انداختند رویش. نان لواش ماشینیِ نازک‌تر از تارعنکبوت هم به اندازه‌ی سه کف دست کنارش گذاشتند. گفتیم: «پنیرش کو؟»

گفتند: «هنوز از روستای…»

گفتیم: «ولش کن. تا اسم روستا را بگویی همین رب و تخم مرغ‌مان هم از دهن می‌افتد. فقط بی‌زحمت، لااقل دم‌نوش را بیاورید.»

گفتند: «کامینگ سون…»

حالا داستان ما و طرح‌های پرطمطراق هم همین است. به اسم که نگاه می‌کنیم انگار یک دیس مرصع‌پلو جلو روی‌مان است و گفته‌اند اگر این را بتوانیم تمام کنیم دیس بعدی را رایگان سرو می‌کنند، اما در عمل، املت بدون گوجه‌ای است که نان کنارش را هم یادشان رفته است بگذارند.

کاش از همان اول اسم‌ را عادی و معمولی انتخاب می‌کردند. اصلاً نمی‌دانیم چه شد که مردم عاشق عناوین شلوغ و پر از زلم‌زیمبو شدند. اولین‌بار چه کسی به فکرش رسید اسم‌های عجیب‌وغریب بیشتر از معمولی‌ها شکم آدم را سیر می‌کند و از آن پول بیشتری در می‌آید؟

به ما یک طرح ساده بدون هیچ تبصره و ماده‌ای بدهید، اصلاً روی طرح‌تان اسم هم نگذارید، «هوی» یا «پیست» صدایش کنید، مهم نیست. مهم این است که آخرش دردی از ملت دوا کند. همین.

• نویسنده : یزدفردا
• منبع خبر : خبرگزاری فردا